ชีวิตช่วงนี้ของมะเหมียวช่างเป็นอะไรที่ 24 ชั่วโมงมากมาก
ทำไมเหรอ..
คิดดู เมื่อเช้า กะว่าขอตื่นเก้าโมง
แต่ดันตื่น เจ็ดโมงครึ่ง
(แต่ก้อไม่ได้ลุกเลยอ่ะนะ ตามประสา ขอต่ออีกสักครึ่งชั่วโมงก้อยังดี)
มันมีไรให้คิด ให้ทำไง
แล้วไอ้ที่ตื่นก้อไม่ใช่ว่าอยากตื่น
ยังโคตรง่วง ง่วงสุดสุด
แต่..
ไอ้ที่มีใรให้คิด มีไรให้ทำ เนี่ย..
มันมาก่อกวนจิตใจ
เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อมานอน!

เอาง่ายๆ
จะเล่าว่าวันนึงทำไรมั่งให้ฟังนะ

เอาเมื่อวานละกัน
เจ็ดโมง ตื่น หาไรกิน อาบน้ำ เตรียมตัวไปโรงเรียน เพราะมี orientation
แปดโมงครึ่ง ออกจากบ้านเดินไปนั่งรถไฟไปโรงเรียน
ประมาณเก้าโมงครึ่งถึงโรงเรียน
นั่งฟังการใช้ชิวิตในโรงเรียนจากเจ้าหน้าที่ ฟังเรื่องขี้หมูขี้หมา
ขอบอกว่าขี้..จริงๆ
เพราะว่าได้ฟังกระทั่งวิธีการใช้ห้องน้ำ
อันนี้ไม่ได้ขำ แต่ว่าน่าเบื่อ เข้าใจนะว่าเมลเบินมีคนมาจากหลายประเทศ หลายวัฒนธรรม
บางประเทศอาจไม่รู้จักวิธีการใช้ห้องน้ำ
แต่.. เข้าใจไม๊ ว่าต้องนั่งฟังเรื่องยังงี้เนี่ย..รู้สึกไง
แต่ก้อโอเค ถือซะว่าเป็นการหัดฟังภาษาอังกฤษ ดีไปอีกแบบ

สิบเอ็ดโมงกว่า ออกมากินข้าว เหมียวทำข้าวไป
แต่เพื่อนไม่มี เลยไป แมคโดนัล เลยต้องนั่งกินข้าวกับผัดผักเย็นๆ ที่นั่น ไม่ได้เวฟ
กินกันเสร็จเร็ว เพราะหิวกันสุดๆ
เวลาเหลือเฟือ นั่งรถเมล์ไป chadston
เดินกันให้หลงไปเลย
ไม่ชอบเลย ไอ้ความคิดที่ชอบสร้างอะไรใหญ่ๆเนี่ย
เค้าบอกว่า chadston เป็น shopping center ที่ใหญ่ที่สุด
ไม่รู้ว่าอันดับที่เท่าไหร่ของโลก แต่อย่างน้อยก้อใหญ่ที่สุดในออสเตรเลีย

บ่ายสองกว่านั่งรถกลับมาโรงเรียน เพราะวิชาที่เหมียวเรียนเค้านัดบ่ายสาม
ครึ่งชั่วโมงก้อเสร็จ แต่ว่าซวยสุดๆ เพราะตอนเดินออกมาเห็นรถไฟแล่นผ่านไปพอดี
นั่นหมายความว่าเหมียวต้องรออีก อย่างน้อย 15 นาที
เหอ เหอ ปัญหามีอยู่ว่า เหมียวต้องไปทำงานตอน สี่โมงครึ่งนี่ดิ
โชคเข้าข้าง เพราะตอนเหมียวไปถึง จริงๆ สายประมาณสิบนาที
แต่ อิอิ ร้านที่เหมียวทำ เจ้าของร้านไปสายตาหลอด
ปลอดภัย..

เข้าร้านไปก้อเปลี่ยนชุด เริ่มทำงานจริงๆก้อเกือบห้าโมง
เมื่อวานในครัว มีแต่เหมียวที่มา เพราะว่าเชฟ กะ เพื่อนอีกคนยังไม่มา
ซวยแระ งานปกติที่เราต้องทำก้อเสร็จเกือบหมดแระ
แต่งานของอีกสองคนนั้น ทำไงดี
มะเหมียวก้อ งง งง
ทำเท่าที่จำได้ว่าอะไรอยู่ตรงไหน
พอเจ้าของร้านผู้ชายเข้ามาเลยถาม ว่าไอ้นี่ไว้ตรงไหน เพราะไม่มั่นใจ
เจอตอกกลับค่ะ
"ทำงานมาครึ่งปีแล้วไม่รู้อีกเหรอ"
เออ.. ครือว่าเจ้าของร้านคนนี้เป็นคนที่เราคิดว่าเค้าใจดีมาตลอด
เค้าเป็นคนมาเลเซียค่ะ หน้าตาใจดีสุดๆ
คิดๆ เอ๊ะ รึว่าเค้าจะภาษาไทยไม่แข็งแรง เลยไม่รู้คำพูดที่ soft กว่านั้น
เอาวะ แอบโมโหนิดหน่อย
ไม่รู้ก้อไม่ทำ ไม่ทำ ดีกว่าทำผิด
อันนี้ใช้ได้ดีกะร้านนี้ค่ะ
เพราะถ้าไม่ทำ อย่างมากก้อโดนบ่นนิดหน่อย
แต่ถ้าทำไปโดยที่ไม่รู้ ไม่แน่ใจ อันนี้เรื่องยาวค่ะ เพราะถ้าไม่ถูกใจ หรือ อะไรผิดนิดหน่อย จบกัน

กี่โมงแระ
กว่าทุกท่านจะมากันครบก้อหกโมงค่ะ เวลาร้านเปิดพอดี
เมื่อวานหิวสุดๆ เพราะว่าดันกินข้าวเทียงเร็ว
แล้วแม่ครัวก้อมาช้า
แต่ที่เค้าบอกว่าช้าๆ ได้พร้าเล่มงามไงคะ
เมื่อวานนี้เลยได้กินน้ำพริกปลาร้า กะผักต้ม
อร่อยสุดๆค่ะ
ชอบการทำงานร้านอาหารไทยก้อตรงนี้แระ

เมื่อวานนี้ลูกค้าน้อย
แต่ไม่เข้าใจว่าทำไม เวลามาต้องมาพร้อมกัน ค่อยๆทะยอยกันมาได้ไม๊
สามทุ่มครึ่งเริ่มเคลียร์ร้าน (กรณีลูกค้าน้อย, ปกติ สี่ทุ่ม)
ดังนั้น เมื่อวานเลยเสร็จเร็ว อย่างไม่เคยมีปรากฎมาก่อนกะการทำงานร้านนี้
นั่นคือ ทำเสร็จก่อนห้าทุ่ม
เลยบอกให้เจ้าของร้านไปส่งที่ป้ายรถแทรม
ปกติถ้าดึกหลังจากแทรมหมด แกจะเลยไปส่งให้ใกล้บ้านมากที่สุด
ไม่ก้อส่งกันถึงหน้าประตูบ้านเลยทีเดียว

กี่โมงแระ
เนื่องจากยิ่งดึก แทรมยิ่งมาช้า
รอแทรมนานถึงเกือบยี่สิบนาที
ถึงบ้านประมาณเที่ยงคืนค่ะ

เหนื่อยสุดๆ อยากน้ำตาลมากๆ
เอาเงาะยัดไส้สับปะรดมากิน
มีน้ำตาลมาชะโลมหัวใจหน่อย
ค่อยยังชั่ว
กินไปเปิดโทรทัศน์ไป เหนื่อยสุดๆ อยากหลับแมร่งตรงนั้นเลย
คิดไปคิดมา บ้านนี้มีผู้ชายด้วย มันจะเป็นการดูไม่ดีที่มานอนที่ห้องรับแขก
กลั้นใจลุกไปอาบน้ำ
เปิดประตูเข้าไป รูมเมท ที่แสนน่ารักของเหมียว
หันขวั่บมาทำตกกะใจมะเหมียว
แกน่ารักสุดๆค่ะ
บางทีก้อดูแก่เกินเด็ก เพราะความมั่นใจในตัวเองที่มีเกินสองร้อย
แล้วก้อทำตัวไม่เป็นระเบียบไปบ้าง
แต่แกก้อดูแลคนอื่นๆดี คอยเทคแคร์ คอยห่วงใยความรู้สึกของคนใกล้ๆตัว

เซย์กู๊ดไนท์แล้วก้อรีบไปอาบน้ำ
ไม่อยากกวนเค้า เพราะว่าน้องเค้ากำลังเครียดเรื่องสอบวันสองวันนี้

ได้นอนกี่โมงไม่รู้ แต่หลับคาส่ง sms ทุกที

เดี๋ยวนี้แทบไม่ค่อยได้โทรคุยกะใครเท่าไร
เพราะเวลาที่เราว่าง เพื่อนเราก้อเรียนอยู่
เวลาที่เราสะดวกคุย เพื่อนเราก้อนอนหลับไปแล้ว
แล้วเพื่อนก้อน้อยลง เรียนจบก้อกลับบ้านช่องกันไป
เพื่อนซี้ญี่ปุ่นเหมียวคนหนึ่ง หนีไปเที่ยวนิวซีแลนด์
อีกเดือนหนึ่งจะกลับ
เหงานิดนึง
ทำไงได้

นี่เอาเป็นตัวอย่างภาระกิจประจำวันของเหมียวนะคะ
ยังมีภาระกิจอีกมากๆ ที่แตกต่างกันไปในแต่ละวัน
ไหนจะต้องกลั้นใจไปออกกำลังกาย
ออกไปจ่ายกับข้าว
ฯลฯ

เน็ตก้ออยากเล่นนะ แต่กลับบ้านมาเหนื่อยเหลือเกิน
แล้วก้อรู้ว่าเข้ามาแล้ว ไม่เคยต่ำกว่าสองชั่วโมง
มัน waste my time สุดๆ
นี่นั่งอัพอยู่นี่ต้องคอยมองนาฬิกา
เพราะเดี๋ยวต้องเอาหนังสือไปคืนห้องสมุด
ต้องไปติดต่อเอเจนซี่ งงอะไรนิดหน่อย โทรไปมันเปลือง นาทีละเหรียญแน่ะ

จบภาระกิจเล่าชีวิตส่วนตัว

มาสู่เรื่องราวทั่วๆไปมั่ง

อ้อ.. เดือนหน้า
เอ๊ะ พรุ่งนี้แล้วสินะ
เดือนแห่งความรัก

ที่ใดมีรัก ที่นี่นมีทุกข์
เพื่อนเหมียวคนหนึ่งมาบ่นกะเหมียว
ว่ามีน้องที่อยู่ไทยส่ง sms แล้วก้อคอยโทรหาทุกวัน
แต่ระหว่างเค้ากะน้องคนนั้น ไม่ได้เป็นอะไรกัน
เหมียวบอกเพื่อนเหมียวไป่ว่า ให้บอกไปตามตรง
การที่คิดว่าจะถนอมน้ำใจนั่นแหละ จะทำให้น้องเค้ายิ่งเสียใจมากขึ้น

เมื่อวันก่อนไปโบสถ์เกาหลี(ที่เคยเล่าให้ฟัง)
พอเข้าไปมีแต่คนทัก จนเพื่อนเกาหลีที่ไปกะเหมียวยังอิจฉา
บอกว่าเหมียวมีคนรู้จักเยอะนะ ขนาดมาทีหลังเค้า
เพื่อนคนนี้บอกว่าอิจฉาที่เหมียวเป็นคนง่ายๆ เข้ากะคนง่าย easy going เลยมีเพื่อนเยอะ
แต่เดี๋ยวก่อน ไอ้ easy going นี่แหละ ที่ทำให้เหมียวต้องเหนี่อย
ต้องคอยตอบรับ ต้องคอยทำตาม ความต้องการของใครๆ
จนบางครั้ง ก้อหลงลืมไปว่า แท้ที่จริง อะไรกันแน่ที่เราต้องการ
สิ่งที่เราทำไปนั้น เป็นสิ่งที่เราอยากทำจริงๆรึป่าว
รึเป็นแค่ ทำไปเพื่อทำให้ -ใคร-ใคร- พอใจ

มีอีกเรื่องที่กำลังกวนใจมะเหมียวอยู่
เรื่องเพื่อนที่นี่ เป็นเพื่อนนักเรียนภาษา
คนนึงกลับไทยไปแล้ววันก่อน อีกคนยังอยู่
หลายครั้งที่คิดว่า ก้อแค่บอกไป แค่ถามไป
คงทำให้เราสบายใจขึ้น
แต่ว่ามันอาจทำให้อะไรๆ รอบๆตัวเรา แย่ลงได้
เรื่องบางเรื่อง ถ้าพูดไป แล้วไม่มีอะไรดีขึ้นมา
บางทีก้อดีกว่าที่จะทำเป็นลืมๆมันไป
ถึงตอนนี้.. ก้อยังคิดอยู่
คงดีกว่า ที่จะแกล้งทำเป็นลืมๆ มันไป
(ไม่ต้องงง แล้ววันนึง เหมียวจะมาเล่าให้ฟัง ว่าเกิดอะไรขึ้น)

ไดอารี่หน้าที่แล้วเหมียวบอกว่าปีใหม่นี้มีแต่เรื่องดีดีใหม่ๆ เข้ามา
นี่ก้อเป็นอีกเรื่องที่เหมียวคิดว่า ดีอยู่ไม่น้อย
มะเหมียวว่า มะเหมียวกำลังมีกิ๊กล่ะ
แต่เหมียวไม่แน่ใจ
ไม่แน่ใจว่ารู้สึกยังไงกะเค้ากันแน่
ก้อแค่ เหมียวไม่ได้รู้สึกว่า อยากคุย อยากโทรหา จะต้องโทรหา
ไม่รู้สึกว่าอยากเจอ อยากที่จะไปไหนมาไหน อยากทำอะไรร่วมกัน
เหมียวแค่รู้สึกว่า ดีจัง ที่เวลาที่เหมียวอยากเล่าอะไรให้ใครฟัง
แล้วเค้าก้อรับฟังเรา
ดีจัง ที่มีคนคอยส่งข้อความหาเรา คอยคิดถึงเรา
ดีจัง ที่อย่างน้อยในที่ไกลโพ้นแห่งนี้ ก้อมีอีกคน ที่เค้าต้องคิดถึงเราแน่ๆ
แต่ เหมียวไม่แน่ใจ
เหมียวยังเป็นกังวลว่า ถ้าเค้ากลับมาเมลเบิน
แล้วเราได้มาเจอกันอีกครั้ง
แล้วถ้าเค้า กับ เหมียว ไม่ได้รู้สึกเหมือนกัน
เหมียว กับ เค้า เราจะยังได้เป็นเพื่อนกันต่อไปรึป่าว
ไม่แน่ใจ

ปล.เพลงนี้มีความหมายค่ะ
อย่างน้อยก้อเป็นหนังที่เหมียวเคยได้ดูร่วมกะใครคนหนึ่ง
ถึงตอนนนี้เค้าจะจากไปอยู่ในที่ไกลแสนไกล ถึงเราจะไม่ได้ติดต่อกัน
แล้วก้อไม่รู้ว่าอีกเมื่อไหร่ ที่เราจะได้ติดต่อกันอีก
แต่ก้ออดคิดถึงเค้าไม่ได้ ในทุกครั้งที่ทำให้เราต้องมาเกี่ยวข้องกัน
คนมันเคยมีความรู้สึกดีดีให้กัน มากมาย
จะให้ตัดให้ขาด คงทำได้ แต่ไม่ใช่เหมียวค่ะ