เข้าสัปดาห์ที่สองของการเรียน
เริ่มยุ่งมากขึ้น การบ้านก้อมีมากขึ้น ให้สมกับที่เรียน  aDvAnCe
ก้อดีนะ พยามทำการบ้านให้เสร็จให้เร็วขึ้น
เพราะว่าเราทำงานสองวัน อาจไม่มีเวลาทำ
แล้วก้อตั้งใจว่าจะเตรียมทำ assignment แต่เนิ่นๆ
แต่ไม่รู้ว่าจะไปได้สักกี่น้ำ

Now is the second this course, we were a bit busy coz THIS IS AdVaNcE
i try to finish homework and plan to do any assignment as soon as possible
but it's just a plan

เข้าไปอ่านไดอารี่ชาวบ้าน
เค้าเป็นนักเรียนไทยมาเมลเบินเหมือนกัน
แล้วคงเจอปัญหานี้
"จะดีแค่ไหน ถ้าเราไม่รู้จักกัน"
มันก้อคงดี ที่เราจะได้ไม่ต้องเจ็บปวดเหมือนในวันนี้ ที่ต้องจากกัน
แต่ชีวิตคงขาดสีสันในวันที่ไม่มีเธอมาแต่งแต้ม

i read another diary, i thought she was international student same as me
and got the same situation, she said "it might be good, if we never known each other"
it might be good, coz we will dont know each other and will not sad when we have to seperate BUT our live may tasteless

กลับบ้านมาเจอเพื่อนดูหนัง
พวกยมทูตสงสัยว่าทำไมมนุษย์เราถึงเลือกที่จะขอมีความทรงจำ
ทั้งๆที่มันช่างวุ่นวายและเจ็บปวด
แต่อย่างน้อยที่สุด มันก้อยังมีรอยยิ้มให้เห็น
มันไม่ได้เลวร้ายเสมอไปนี่นะ

someone in the movie said why human want to remember their memories
even it was sometime terrible
anyway, at least it make a happy time to you

ชอบบรรยากาศในห้องเรียนตอนนี้มากเลย
นักเรียนน้อยลง ไม่ถึงสิบคน
เราได้ครูดี เพราะเป็นที่รู้กันว่านี่เป็นเรื่องของบุญวาสนามาก
ใครได้คนไม่ดี ก้อถือว่าซวยไปตลอดคอร์ส

i love this english class la, it was small group and we got the very good teachers
some class got not good teachers, we call "uNFOrtunately" ha ha

มีความสุขได้
คนเราต้องพยามหาความสุขกับเรื่องเล็กน้อยให้ได้
มันดีกว่า
ที่จะคอยเฝ้าวนเวียนเจ็บปวดกับเรื่องเล็กน้อยเหล่านั้น

Im fine
i can find the small happiness and make it more bigger
it better than still thinking about the sadness stories
i should think of only happy time