ขอบคุณไดอารี่คลับ
ได้รับข่าวว่าไดอารี่คลับกำลังจะปิดตัวลง ก็เพิ่งมานึกได้ว่าโพสล่าสุดที่ตัวเองมาเขียน ก้อเมื่อ กค. ปีที่แล้ว กว่าหนึ่งปีแล้วที่ไม่ได้เข้ามาเขียนไดอารี่ออนไลน์ มีเรื่องมากมายเกิดขึ้น แต่ก้อได้แต่ปล่อยให้มันผ่านไป ช่วงแรกที่เข้ามาเขียนไดอารี่เพราะได้อ่านเรื่องราวความรักของพี่สาวคนนึงกับแฟนเค้า ตอนนี้เค้าก้อมีลูกมีกิจการที่มั่นคง เป็นคุณแม่ที่มีความสุขของลูกๆที่น่ารักทั้งสอง และก้อเป็นภรรยาที่น่ารักของสามีที่แสนดี เราได้รู้จักเพื่อนใหม่หลายคนผ่านไดอารี่นี้ มันคงเป็นพรมลิขิตสินะ.. ทุกครั้งที่กลับมาอ่านไดอารี่ก้อจะนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นช่วงนั้น กิ๊กเกาหลีที่เราเคยเล่า เราก้อไปงานแต่งเค้ามาแล้ว ดูสิ ถ้าเราได้คบกันจริงจัง ได้เป็นแฟนกัน ป่านนี้เราก้อคงเลิกกัน แล้วก้ออาจจะไม่ได้คุยกันอีก.. อย่างน้อยเค้าก้อเป็นแรงบันดาลใจให้เราได้เรียนภาษาเกาหลี เราสอบผ่านระดับสองด้วยนะ ดีใจมากๆอ่ะ ฮีโร่คุงก้อหายไป เรื่องบางเรื่องจบลงแบบนั้นก้อดีเหมือนกัน อย่างน้อยเราก้อเข้าใจกันทั้งสองฝ่ายว่าทำไมเราถึงไม่สามารถฝ่าฟันกันให้มาถึงวันนี้ได้ เจ้านายก้อยังยุ่งเหมือนเดิม เป็นคนว่างไม่ได้สินะ คนที่คิดดีอ่ะ ไม่ว่าจะทำอะไรก้อจะมีแต่เรื่องดีดีนะ เจ้านายมะเหมียวอ่ะ ไม่ได้โม้นะ จนถึงวันนี้แทบจะนึกเรื่องไม่ดีที่เค้าทำไม่ออกอ่ะ (ยกเว้นตอนที่มาเร่งงานมะเหมียว ชิ..) พออายุมากขึ้น ความคิดคนเราก้อเปลี่ยนไปนะ จากที่เคยเที่ยว เฮฮา สนุกสนาน ก้อกลายเป็นชอบที่จะอยู่บ้าน ดูหนัง เล่นกับหมา เพื่อนที่เคยไปเที่ยวด้วยกันก้อห่างหาย บางทีเพื่อนก้อยุ่ง บางทีก้อเป้นที่เราเองที่ไม่อยากไปไหน เพื่อนกันยังไงก้อจะเข้าใจกันใช่ไหม เรื่องเลวร้ายที่สุดในชีวิตเกิดขึ้นในปีนี้ พ่อป่วยหลังจากที่เราไปเที่ยวญี่ปุ่นกลับมาเมื่อสิงหาปีที่แล้ว พากันเข้าออก รพ. ไม่ถึงปี พ่อก้อจากไป ทุกอย่างมันเร็วมาก เพราะพ่อเป็นคนแข็งแรง ไม่มีความคิดสักนิดว่าพ่อจะจากไป คิดเสมอว่าเด๊วพ่อก็จหาย แม้กระทั่งวินาทีสุดท้าย ช่วงนั้นพวกเรายุ่งมาก ยุ่งจนไม่มีเวลาเศร้า ไม่มีเวลาที่จะมาร้องไห้ เวลาที่เราร้องไห้ส่วนใหญ่จะมีแค่ตอนอาบน้ำ กับตอนขับรถ อาจะป็นเพราะไม่อยากอ่อนแอให้ใครเห็น โดยเฉพาะแม่ ช่วงนี้เราไม่ค่อยได้ไปไหน ไม่อยากให้แม่อยุ่คนเดียว กลับบ้านไป แม่ก้อจะคอยมาคุยด้วย อยู่คนเดียวมาทั้งวันนี่นะ ยุ้ยเลยย้ายมานอนด้วยกันที่บ้าน เด๊วก้อคงได้ขายบ้านยุ้ย ในชีวิตคนเรามีอะไรหลายสิ่งผ่านเข้ามา พอถึงเวลาแล้วก้อจะจากไป เหลือเป็นความทรงจำให้ได้นึกถึง ก้อเหมือนกับไดอารี่นี่สินะ.. ขอบคุณช่วงเวลาที่ผ่านมานะคะ ขอบคุณทุกความทรงจำที่ได้บันทึก..

     Share

<< i miss you >>

Posted on Mon 23 Nov 2015 14:35

Comment

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh